طاووس

زندگی ایده آل از نظر هر شخص یک شکلی داره . هر کسی حال خوش رو برای خودش به شکلی متفاوت از دیگران رقم میزنه یا براش برنامه ریزی میکنه .

شانس در زندگی نقش مهمی داره . یه انتخاب یا رویدادی که واقعاً برای انجامش برنامه ای وجود نداشته و اتفاقی پیش اومده .

هوش و پشتکار خیلی تعیین کننده هستند . خیلی

اینکه به تو پناه میارم از ناکامیم در اصل زندگیست ؟

اینکه در موهومات سیر میکنم چی ؟

من به ایده آلم در زندگی هنوز نرسیده ام . از همین روست که به آغوش تو پناه میارم . پس من انسان صادقی نیستم . ناکامیم رو در سر کردن با تو از ذهنم دور میکنم و تو و خوشحال کردنت رو هدفم می نمایانم . در صورتی که آروزیم زندگی دیگریست . من از آنچه آرزو داشتم به دلیل یک بیماری دور افتادم . حالا مثل ماهی افتاده تو پاشویه حوض ، تقلا می کنم و به کلاغ سر دیوار چشمک میزنم .

 

از امروز بهتر نگاه میکنم .با خودم رو راست تر خواهم بود . این یک قرارداده بین من و خودم .

فردا

"امروز را آنطور که دوست داری زندگی کن . شاید فردایی نباشد"

جمله ای دهان پر کن و خوشگل که تقریباً همه به فریبا بودنش ایمان دارند و شاید یک دهم درصد افراد جامعه هم آن را انجام ندهند .

چرا انجام نمی دهند ؟ چون احتمال اینکه فردا و پس فردائی وجود داشته باشد ، 99.9 درصد است . آدم عاقل باید برای آینده اش هم پیش بینی هایی کرده باشد و صرف اینکه به احتمال بسیار اندک فردا را نخواهد دید ، نباید آینده نگری را به فراموشی بسپارد .

می گویند که در حال زندگی میکند و لذت می برد . می بینم که نه گذشته درخشانی داشته ، نه حال با حالی دارد و نه آینده پر فروغی انتظارش را می کشد . فقط چشم و همچشمی میکند .

غلبه بر تاریکی

دیروز جلسه کاری تبدیل شده به نقد اوضاع مملکت و نتیجه اینکه هوشیارترین ها اونهایی هستند که مهاجرت میکنند. ولی خوب واضحه که همه نمیتونن مهاجرت کنند .

دیروز منفی بافی های یکی از همگروهی های تلگرامی صدای همه رو در آورد . از یه گروه دیگه هر چی اخبار اختلاس و دزدی بود ور میداشت و کپی میکرد تو گروه .

دیروز به این نتیجه رسیدم که برای منی که دیدن سنگ قبر مادر پدر بزرگم (مادر بزرگ مادرم) برام خیلی اهمیت داره و کوچ بی معنیست . ماندن و تلاش کردن  برای افزودن به آگاهی خودم و اطرافیانم بهترین راهه .

امروز حالم خیلی خوبه

چطور به چیزی که میخوام نمیرسم

مدیریت کردن زندگی و کسب نتایج دلخواه بزرگترین کاریست که آدم میتونه بکنه . وگرنه عمر مثل برق و باد میگذره . چشم بر هم میزنی و میبینی که گذشته و از دستش دادی .

مدیریت کردن زندگی نیاز به آگاهی و آموزش و تمرین داره . بزرگترین توانایی انسان همینه . تقریباً همه مردم این توانائی رو ندارند . تقریباً . اینقدر تعدادشون کمه .